ΟΤΑΝ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΙΜΩΡΕΙ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ

ΟΤΑΝ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΙΜΩΡΕΙ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ «Δικαιοσύνην μάθετε οι ενοικούντες επί της γης» (Ησ. 26,9) Η Δικαιοσύνη αποτελεί διαρκή και επιτακτική ανθρώπινη ανάγκη. Δεν απορρέει αποκλειστικά από τη Νομική Επιστήμη και τους κανόνες του Δικαίου, ούτε αφορά μόνον την τήρηση των νόμων και την επιβολή κυρώσεων στους παραβάτες. Η Δικαιοσύνη ως ανώτερη έννοια εκπηγάζει από δύο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τα οποία πρέπει να διακρίνουν και τους φορείς της: την ηθική και τη συνείδηση. Καμία έννοια δικαιοσύνης δεν μπορεί να σταθεί, εάν δεν την υπαγορεύει το μέτρο της αγάπης προς τον συνάνθρωπο. Έχουν περάσει 47 ολόκληρα χρόνια από την Κυπριακή τραγωδία. Στις 20 Ιουλίου του 1974 αρκετά Ελληνοπούλα κλήθηκαν ν’ αντιμετωπίσουν τον Αττίλα και μέχρι τέλος Αυγούστου 1974 υπηρετώντας ευσυνείδητα την Ελλάδα και προσφέροντας ακόμα και την νεανική ζωή τους. Οι νέοι αυτοί ,όλοι τους κληρωτοί, πολέμησαν ηρωικά, προδομένοι και εγκαταλειμμένοι απέναντι στον Αττίλα ενώ υπηρετούσαν την στρατιωτική τους θητεία στην Κύπρο, όπου είχαν αποσταλεί από τον Ελληνικό Στρατό και έλαβαν μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις κατά την εισβολή των Τούρκων στο νησί την προαναφερόμενη περίοδο. Οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της προδοσίας πέθαναν ατιμώρητοι και με τις συντάξεις και προνόμια τους. Η Πολιτεία αδιαφόρησε τα παιδιά της Ελλάδας που πολέμησαν γι αυτήν μόνοι προδομένοι «πολιορκημένοι ἀπὸ στεριὰ καὶ θάλασσα». Με τον ν. 2641/1998 αναγνωρίσθηκε η δράση τους αυτή από την Ελληνική Πολιτεία δηλαδή μετα 24 και πλέον χρόνια από την παράνομη, ως αντίθετη στον σεβασμό της αξίας του ανθρώπου, που αποτελεί, κατά το άρθρο 2 παρ. 1 του Συντάγματος, πρωταρχική υποχρέωση της Ελληνικής Πολιτείας, παράλειψη της τελευταίας να προβεί επί 24 έτη στις απαραίτητες νομοθετικές ρυθμίσεις, ώστε να χαρακτηριστεί ως πολεμική η περίοδος Ιουλίου – Αυγούστου 1974 για τις Ελληνικές Δυνάμεις που συμμετείχαν στην απόκρουση της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και πρόσφεραν με γενναιότητα τις στρατιωτικές τους υπηρεσίες στην πατρίδα και να τους αποδοθούν οι ηθικές αμοιβές και τα κοινωνικά προνόμια που προβλέπονται από τη νομοθεσία για τους πολεμιστές. Η απονομή των ηθικών αμοιβών στους πολεμιστές αυτούς έγινε με το ΠΔ 120/2012 Είναι αναμφισβήτητή η προσβολή της προσωπικότητας των ανθρώπων αυτών (ηθική βλάβη),δια της παραλείψεως του Δημοσίου να προβεί στις αναγκαίες ρυθμίσεις και έτσι παραβιάστηκε η Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Ε.Σ.Δ.Α.) με την προσβολή της προσωπικότητας και της υπολήψεώς τους. Ο δικαστικός Γολγοθάς συνεχίζεται μέχρι σήμερα , αφού το Ελληνικό Δημόσιο δια του ΝΣΚ ,ασκεί ένδικα μέσα κατά των αποφάσεων που τους δικαιώνουν, επικαλούμενο ζητήματα που όφειλε λύσει και να κλείσει το ζήτημα όπως τόσα άλλα. Το ζήτημα όμως της δικαιοδοσίας των δικαστηρίων που είναι αρμόδια να επιληφθούν των υποθέσεων αποζημιώσεως των εφέδρων που συμμετείχαν στις επιχειρήσεις της Κύπρου ,έχει νομολογικά λυθεί με τίς αποφάσεις ΣτΕ 3518, 3519/2013 7μ.,1485, 3523, 4604, 4607/2014, 2229/2016, 752, 799, 2622/2017 που έκριναν ότι αρμόδια δικαστήρια είναι τα πολιτικά δικαστήρια. με επίκληση την 31/2008 απόφαση του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου. Όμως ΟΙ υποθέσεις αυτές βρίσκονται ακόμα στα δικαστήρια που καθυστερούν την πλήρη δικαίωση των ηρώων. Χαρακτηριστικά στην 1496/2021 απόφαση του ΣτΕ που απέρριψε την αγωγή ελλείψει δικαιοδοσίας η πρωτόδικος απόφαση εκδόθηκε το 2008(9550) η Εφετειακή το 2011(3623), η Αίτηση Αναιρέσεως του Ελληνικού Δημοσίου ασκήθηκε στις 26/4/2012 και η υπόθεση συζητήθηκε ερήμην των αναιρεσιβλήτων 15/1/2018, η απόφαση δημοσιεύθηκε 4/10/21!!. Μ’ αυτό τον τρόπο και μετα 47 χρόνια καλούνται οι ήρωες του 1974 να ξαναρχίσουν μια νέα δίκη στα πολιτικά δικαστήρια, να περιμένουν κάπου δέκα χρόνια τουλάχιστον να δικαιωθούν και επειδή υπήρξαν κληρωτοί του 1974 να ελπίσουμε λόγω ηλικίας να προλάβουν να χαρούν και την δικαστική τους δικαίωση. Ορθά ο δάσκαλος πατέρας μου λοιπόν έλεγε «το κράτος δεν έχει καρδιά» γιατί πώς αλλιώς μπορώ να χαρακτηρίσω την στάση της διοίκησης να σέρνει στα δικαστήρια τους ήρωες αφού «Τιμή και δόξα σε όσους στη ζωή τους τάχθηκαν να φυλάνε Θερμοπύλες» ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ